Πήρα τα βουνά!!!

 Από καιρό λέγαμε με τη φίλη μου τη Λούλα, να πάρουμε τα αντράκια μας-τους Γιώργηδες μας- και να πάρουμε τα βουνά, δεν ξέραμε που ακριβώς θα πηγαίναμε και έτσι αρχίσαμε το ψάξιμο, ωσπού στο τέλος καταλήξαμε στην ορεινή Ναυπακτία!

 Η ορεινή Ναυπακτία είναι ένας προορισμός για όλες τις εποχές, απέχει από την Αθήνα 3,5 ώρες, από τη Ναύπακτο 1ώρα και από Θεσσαλονίκη γύρω στις 6 ώρες, ο δρόμος μέχρι τη Ναύπακτο είναι πολύ καλός, από τη Ναύπακτο προς την ορεινή Ναυπακτία ο δρόμος ομως μοιάζει σαν φίδι, έχει πολλές στροφές μα σε αποζημιώνει η φύση που βλέπεις ολόγυρα.

 Φτάσαμε πεινασμένοι και ταλαιπωρημένοι την Παρασκευή το απόγευμα στην Κάτω χώρα ένα πολύ μικρό χωριουδάκι με μόλις 3 μονιμους κατοικους!!! Την κούρασή μας διαδέχτηκε η έκπληξη και ο ενθουσιασμός για τα ξύλινα σπιτάκια που θα μέναμε.Ήταν σωστά κουκλόσπιτα και ένιωσα σαν τη Λώρα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι!
 Αφού φάγαμε υπέροχα τοπικά εδέσματα, πήραμε από μια ζεστή σοκολάτα και καθήσαμε στη βεραντούλα μας για να πούμε τις πρώτες εντυπώσεις.

 Επειδή όμως ήταν ήδη νύχτα τίποτα δε μαρτυρούσε το τι θα αντικρύζαμε την επόμενη μέρα το πρωί:

Γέμισαμε με πράσινο τα μάτια μας, γεμίσαμε με οξυγόνο τα πνευμόνια μας, τέτοια φύση, τέτοια ομορφιά..χριστέ μου τι όμορφη που είναι η Ελλάδα μας..αγχολυτικό τοπίο, φρέσκος αέρας, λες και είμασταν σε απόσταση αναπνοής από το Θεό! Δικαιολογημένα έχει χαρακτηριστεί το μέρος ως οι Άλπεις της Ελλάδας!
 Παρατηρούσα τα πλατάνια και τα έλατα και σκεφτόμουν οτι αυτά δεν καταλαβαίνουν από κρίση, ζουν και μεγαλώνουν δίχως έγνοιες, προσμένοντας τη βροχούλα του Θεού για να ξεδιψάσουν και τις ακτίνες του ήλιου για να φωτοσυνθέσουν και μας χαρίζουν απλόχερα τη σκιά τους και την ομορφιά τους δίχως να ζητούν αντάλλαγμα.
 Αφού φάγαμε ένα γερό πρωινό  ξεκινήσαμε εξόρμηση στα γύρω χωριουδάκια: Κρυονεριά,Αγιος Δημήτριος, Αράχωβα Ναυπακτίας,Περδικόβρυση:

 στο φράγμα του Εύηνου ποταμού

 και καταλήξαμε να τρώμε στην γραφική Άνω χώρα, παρέα με τον μαυρούλη ένα κουταβάκι με σπιρτόζικα ματάκια,

 χάζεψα τις αυλές των σπιτιών με τις καθαρές μπουγάδες και τα χαμογελαστά πρόσωπα

και ενθουσιάστηκα με το μοναδικό μπακάλικο του χωριού από οπου αγοράσαμε κάστανα και χυλοπιτάκι χειροποίητο.

 Το απόγευμα επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας και ως το βράδυ παίζαμε επιτραπέζια παιχνίδια δίπλα στο τζάκι, πειράγματα, γέλια και αστεία με τα φιλαράκια μας, άλλωστε τι νόημα θα είχαν όλα αυτά εαν δεν είχαμε τους φίλους μας να τα μοιραστούμε, ακόμα και τα τοπία της φύσης φαντάζουν πιο όμορφα όταν τα βλέπεις με την παρέα σου!   Το επόμενο πρωί ήπιαμε το καφεδάκι μας και ετοιμάσαμε τα μπογαλάκια μας για την επιστροφή, αλήθεια πώς αφήνεις αυτή την ομορφιά?????

  Μέσα σε όλα αυτά που ζήσαμε δε μπορώ να μην αναφέρω τον Ρούντι, ένα καλοκάγαθο σκύλο που παρά το μεγάλο του μπόι είχε μια καρδιά μάλαμα,όλη την ώρα έπαιζε μαζί μας και απολάμβανε τα χάδια μας, τα πρωινά λιαζότανε σαν τη γάτα και το βράδυ πρόσεχε το ξενοδοχείο σαν άγρυπνος φρουρός, γλυκέ μου Ρούντι ώρα σου καλη!

Με βαριά καρδιά πήραμε το δρόμο της επιστροφής, κάναμε μια στάση στην πανέμορφη Ναύπακτο,

 περάσαμε από τη γέφυρα του Ριο που κυριολεκτικά χαίρεσαι να τη βλέπεις(άλλα δε χαίρεσαι να πληρώνεις τα διοδιά της)

και δώσαμε μια υπόσχεση, να ξανάρθουμε σύντομα..
 Από δω και πέρα κάθε φορά που δε θα αισθάνομαι καλά θα σκέφτομαι το τοπίο που έβλεπα καθώς ξυπνούσα και θα χαμογελάω.
 Σας εύχομαι οι σκέψεις σας να ναι ταξιδιάρες και καλοτάξιδες...