Τριήμερο στην Κρήτη

 Και ενω προσπαθούσα να βάλω μια τάξη στο σπίτι, στα ρούχα και  στην καθημερινοτητά μου λόγω εορτών, τσουπ να σου έρχεται και η γιορτή των Φώτων και πέφτει η ιδέα από το έτερον μου ήμιση:
- τι λές πάμε το τριήμερο Κρήτη στους σύντεκνους?
 Άλλο που δεν ήθελα κι εγώ, δώσε μου ταξίδι και πάρε μου την ψυχή..και δίχως να το καταλάβω βρέθηκαμε να ταξιδεύουμε την Πέμπτη το βράδυ για Κρήτη!
 Φτάσαμε την Παρασκευή το πρωί στο Ηράκλειο, ανυπομονούσαμε να δούμε το βαφτιστήρι μας και τους κουμπάρους μας, βλέπετε μας ενώνει μια βαθειά φιλία, θα την χαρακτήριζα καρμική..
 Βιώσαμε την κρητική φιλοξενία σε όλο τους το μεγαλείο, οι κουμπάροι μας, μας περιποιήθηκαν και μας κάναν να αισθανόμαστε μοναδικοί. Την πρώτη βραδιά πήγαμε στην παλιά πόλη του Ηρακλείου σ΄ένα ρακάδικο που λεγόταν πράσινες πόρτες..αυτό που μ΄αρέσει στην κρητική κουζίνα είναι οι απλές και νόστιμες γεύσεις, με το που καθησαμε και χωρις καν να παραγγείλουμε μας φέρανε τα ακόλουθα πιάτα έτσι για το καλωσόρισμα:

Άλλωστε όπως έχω ξαναπεί ή μάλλον ξαναγράψει η ευτυχία βρίσκεται στα πιο απλά πράγματα, στις πιο απλές γεύσεις και όχι στα πολύπλοκα και στα πολυσύνθετα..αισθανόμουν τόσο ευτυχισμένη, εγώ με τον αντρούλη μου που λατρεύω, με αγαπημένους ανθρώπους, με γέλια και αστεία,μεζεδάκια που τσακίσαμε και φυσικά ρακή!!

Την επόμενη ημέρα πήγαμε εκδρομούλα  στον Άγιο Νικόλα και στην Ελούντα, απέχουν γύρω στα 40λεπτά από το Ηράκλειο, και ενω είμασταν καθοδόν κάναμε στάση για να ανάψουμε κεράκι στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Σεληνάρη ,ο ταξιδιώτης απότι μας ενημέρωσαν οι κουμπάροι μας είθιστε να σταματάει και να ανάβει ένα κεράκι.

Μετά από λίγο φτάσαμε στον μαγευτικό Άγιο Νικόλα, ειλικρινά δεν έχω λόγια για την ομορφιά αυτού του τόπου, οι φωτογραφίες λένε όσα δε μπορώ να πω εγω..

Δε σας κρύβω οτι ενώ κάναμε βολτίτσα στο λιμάνακι του Αγίου Νικολάου ένιωσα έντονα το συναίσθημα της χαρμολύπης, ενω ήμουν χαρούμενη που έβλεπα έναν καινούριο τόπο,  που χάζευα σα μικρό παιδί το τοπίο, που γελούσα με τα αστεία που λέγαμε και βλέπαμε, όπως...

 ...την ίδια στιγμή ένιωσα και απέραντη με θλίψη, βλέποντας την παραλία άδεια, έρημη, χωρίς τα γέλια των παιδιών, χωρίς τους ξένοιαστους τουρίστες, χωρίς τον ήλιο..

Η εκδρομούλα μας έκλεισε με μια βολτίτσα στην Ελούντα, με θέα το ΝΗΣΙ, την Σπιναλόγκα δηλαδή..δυστυχώς ήταν βράδυ και δεν βγήκαν καλές οι φωτογραφίες μου, αυτό όμως που μου μεινε ήταν δέος, κοιτώντας τη Σπιναλόγκα.. προσπάθησα να έρθω στη θέση των ανθρώπων που έζησαν εκεί...τι πέρασαν αυτοί οι άνθρωποι, ο τόπος  που κάποτε ήταν μέρος απομόνωσης, τώρα έχει γίνει αξιοθέατο..δε θα ξεχάσω πόσο επιβλητική είχε φάνει στα μάτια μου εκείνο το βράδυ, εκείνη τη στιγμή..

Η Κυριακή δεν άργησε να ξημερώσει, ήταν η τελευταία μέρα μας στην Κρήτη και οι σύντεκνοι μας πήγαν για φαγητό σ΄ένα πανέμορφο χωριουδάκι λίγο έξω από το Ηράκλειο(15χλμ), λέγεται Αρχάνες και φάγαμε στο Τζιβαέρι, ένα πανέμορφο εστιατόριο, με τεράστιες μερίδες και πολύ οικονομικές τιμές, σας το συστήνω ανεπιφύλαχτα αν σας βγάλει ο δρόμος προς τα κει.

Δυστυχώς όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν, έτσι κι εμείς πήραμε το δρόμο της επιστροφής(ή καλύτερα το πλοίο της επιστροφης),αποχαιρετήσαμε με συγκίνηση τα κουμπαράκια μας και τη μικρούλα μας και επιβιβαστήκαμε στο πλοίο.

Περιττό να σας πώ οτι παρόλο που δεν είχαμε καμπίνα κάναμε τον καλύτερο ύπνο της ζωής μας.. αγκαλιά με τον Γιώργο μου και σκεπασμένη με το sleeping bag θα μπορούσα να κάνω το γύρω του κόσμου, οχι μόνο τη διαδρομή Ηράκλειο-Πειραιά..

Δε σας κρύβω οτι ονειρεύομαι το επόμενο ταξιδάκι μου..μου αρέσει τόσο πολύ να ταξιδεύω μεταφορικά και κυριολεκτικα.., έχω κάνει πολύ ωραία ταξίδια και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό και ευελπιστώ οτι θα κάνω κι άλλα τόσα, μα τα καλύτερα ταξίδια τα κάνουμε με το μυαλό και την καρδιά μας, δεν μας κοστίζουν τίποτα και μας χαρίζουν ζεστασιά στην ψυχή!

Κλείνω αφιερώνοντάς σας ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι:

"Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει"