Έφη-Από το Ευτυχία

 Έφη-Από το Ευτυχία!Δευτέρα βράδυ πήρα το αγόρι μου και πήγαμε θεατράκι, ήταν μια όμορφη βραδιά, αφού σεργιανίσαμε λιγάκι στα στενά του Ψυρρή μετά φτάσαμε στον προορισμό μας,στο θέατρο Αποθήκη,  η παράσταση που θα βλέπαμε θα ήταν μονόλογος, ασυνήθιστο για τους περισσότερους απο μας, αφού επιλέγουμε εμπορικές επιτυχίες με τρανταχτά ονόματα και πομπώδη σκηνικά..
 Αυτό που ζήσαμε όμως σαυτο το μικρό θέατρο νομίζω οτι θα το κουβαλάμε μέσα μας για πολύ καιρό, από τα πρώτα λεπτά της παράστασης ο Θανάσης Ευθυμιάδης μας κέρδισε, μας έκανε φίλους του και άρχισε να μας διηγείται την ζωή του, τα λάθη του, τις χαρές και τις λύπες του, μα πάνω απόλα τον έρωτα του για την Έφη του...
 Η παράσταση πραγματεύεται τη ζωή του Φώτη!

Ο Φώτης είναι γύρω στα 45. Ζει ακόμα με την μητέρα του στην Τούμπα, είναι φορτηγατζής και ΠΑΟΚ. Ζει «στο πλάι» της ζωής που ονειρεύτηκε, στο σύνορο του μέσα και του έξω. Η παράδοξη επανασύνδεσή του με τον μεγάλο έρωτα των νεανικών του χρόνων, τότε που η ζωή θα μπορούσε να είχε σχεδιαστεί κι αλλιώς…, ανατρέπει τον ευάλωτο κόσμο του. Ο Φώτης είναι αντιμέτωπος με την πιο μεγάλη «κρίση» της ζωής του : με την αφήγηση διατρέχει τις στιγμές – ορόσημα του παρελθόντος του, ως υλικό ανάμνησης αλλά και ως συνειρμούς, που ορίζονται από την επιθυμία, καθώς και, κυρίως, από την ανάγκη. Θέλει να συνεχίσει, αναρωτιέται αν ξέρει πως, αλλά δεν φοβάται να ζήσει. 
 Ο θεατρικός μονόλογος «Έφη. Από το Ευτυχία.» της ψυχολόγου –ψυχοθεραπεύτριας Κατερίνας Μαγγανά, τον οποίο ερμηνεύει ο Θανάσης Ευθυμιάδης σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση, γεννήθηκε στα πλαίσια του βιωματικού εργαστηρίου «Δραματοθεραπεία και Δημιουργική γραφή», κατά τις εργασίες του συνεδρίου «Τέχνη & Ψυχιατρική» (Χανιά, Μάιος 2010), τις οποίες η συγγραφέας παρακολούθησε ως σύνεδρος, στα πλαίσια της επαγγελματικής της δραστηριότητας.
  Σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα την παράσταση, η οποία παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέτρο Αποθήκη-Σαρρή 40-Ψυρρή.
  Καλή εβδομάδα και μην ξεχνάτε οτι η τέχνη με την οποιαδήποτε μορφή της είτε είναι θέατρο, είτε είναι τραγούδι, είτε ζωγραφική είναι τροφή για το μυαλό μας και την έχουμε ανάγκη!

πηγή πληροφοριών: www.elculture.gr

Το βάζο των αναμνήσεων.

 Την εβδομάδα που μας πέρασε αποφασίσαμε με το Γιώργο να δημιουργήσουμε το βάζο των αναμνήσεων μας ή καλύτερα το βάζο των όμορφων στιγμών μας!
 Την ιδέα την είχα δει σε πολλά blogs του εξωτερικού μα και σε δικά μας και με είχε ενθουσιάσει από την πρώτη στιγμή.
 Για όσους δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό το βάζο, ουσιαστικά είναι οι ευχαριστές στιγμές της ζωής μας, καταγράφουμε σε χαρτάκια τα πράγματα μας έκαναν χαρούμενους, καθώς και την ημερομηνία που συνέβησαν, όμορφα φαγητά που γευτήκαμε, μια γλυκειά καλημέρα που μας έκανε να χαμογελάσουμε, μια αστεία ιστορία που ζήσαμε, μια χουχουλιάρικη κυριακή που θέλουμε να θυμόμαστε κτλ...στο τέλος της χρονιάς και συγκεκριμένα την παραμονή της πρωτοχρονιάς θα ανοίξουμε το βάζο και θα διαβάσουμε όλα τα χαρτάκια που γράφουν τις όμορφες στιγμές μας κι έτσι θα φύγει η χρονιά με χαμόγελο και θα ανυπομονούμε να έρθει και η επόμενη  για να γεμίσουμε και πάλι το βάζο μας!
  Η διαδικασία είναι πολύ πολύ απλή, επιλέγεις ένα βάζο όσο μεγαλύτερο τόσο το καλύτερο (έτσι για να χεις να γεμιζεις), εγώ επειδή δεν είχα μεγάλο αγόρασα ένα βάζο αποθήκευσης το οποίο δεν μου κόστισε ούτε δυο ευρώ

 Άνοιξα το κουτί με τα "εργαλεία" μου και το έντυσα με αυτοκόλλητες ταινίες καθώς και 2-3 κορδελίτσες.

Και να έτοιμο το βαζάκι μας:

Ήδη το γεμίσαμε με στιγμές που μας έκαναν να γελάσουμε και τα καλύτερα έρχονται...

Σίγουρα η ζωή δεν έχει μόνο ευχάριστες στιγμές, έχει και στιγμές λύπης και στεναχώριας, μα εμείς προτιμάμε να βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο κι οχι μισοάδειο, εμείς έχουμε στάση ζωής την αισιοδοξία και την ελπίδα και όχι την μιζέρια και την κλάψα..θέλουμε να σταθούμε στα ευχάριστα και να γιορτάσουμε τις στιγμές που μας εκαναν να γελάσουμε και να χαρούμε!!

 Καλή εβδομάδα!

Υ.Γ Εύχομαι και τα δικά σας βάζα να είναι πάντα γεμάτα:)

Όλη η αγάπη σ''ενα κλικ

 Χτές το απόγευμα και μη ξέροντας τι να κάνω, άρχισα να ασχολούμαι με την οργάνωση των φωτογραφιών μου, καθώς τις "τακτοποιούσα"  σε φακέλους η ματιά μου ξεχώρισε την παρακάτω φωτογραφία, την οποία την είχα τραβήξει τη χρονιά που μας πέρασε, δε θα μπορούσα να μην τη μοιραστώ μαζί σας μιας και όοολη η αγάπη του κόσμου είναι κλεισμένη σαυτήν την φωτογραφία!

 Δυό άνθρωποι στη δύση της ζωής τους, πιασμένοι χέρι-χέρι απο τη μια και βαστώντας μπαστουνάκια από την άλλη...κράτα με να σε κρατώ ν'ανεβούμε το βουνό και τις δυσκολίες της ζωής.
 Καθώς τους αντίκρυσα να περνάνε από δίπλα μου βούρκωσα και η ματιά μου τους ακολούθησε μέχρι να χαθούνε από το οπτικό μου πεδίο.
 Εύχομαι σε όλα τα ζευγάρια να είναι αγαπημένα και να γεράσουν παρεούλα με το άλλο τους μισό.

ΚΑΛΟ ΚΙ ΑΓΑΠΗΣΙΑΡΙΚΟ Σ/Κ ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ!

ερωτησούλα προς τους bloggers!

 Aγαπημενα φιλαράκια χρειαζομαι τη βοηθειά σας, πανω που ετοιμαζομουν να ανεβάσω μια καινούρια ανάρτηση και να βαλω και 2-3 φωτογραφιες, δεν μου δινεται πλεον η δυνατότητα να ανεβάσω φωτο απο τον υπολογιστή, μου δινονται μονο οι κάτωθι επιλογές:

Μεταφόρτωση

Από αυτό το ιστολόγιο

Από τα Λευκώματα Ιστού Picasa

From your phone

From your webcam

Από μια διεύθυνση

 

Σας έχει συμβει κατι ανάλογο?Μπορεί κανείς να με βοηθήσει?

 

Αντίο φίλε Δημήτρη

 Το σάββατο "έφυγε" ένας καλός μας φίλος και γείτονας, ο Δημήτρης!
 Ο Δημήτρης ήταν η πρώτη μου καλημέρα -επι 5 χρόνια-καθε πρωί που έφευγα για τη δουλειά και με καλοδεχόταν κάθε που επέστρεφα..σήμερα θα τον αποχαιρετήσω εγώ..:(
 Αφιερωμένο το τραγούδι στο φίλο Δημήτρη που έφυγε πολύ νωρίς και σε όλους όσους έχουνε φύγει!

υγ. Θα σε θυμάμαι πάντα δυνατό..στο μπαλκονάκι σου..

Διαδυκτιακή κοπή βασιλόπιτας!

 Αγαπημένο παρεάκι αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση του 2013!!!Με το δεξί μπήκα έτσι για να πάει καλά η χρονιά!
 Το τσουβαλάκι με τις ευχές μου είναι γεμάτο οπότε αρχίζω το μοίρασμα των ευχών μου, εύχομαι:
ΥΓΕΙΑ σωματική και ψυχική, δημιουργία, αγάπη να φωλιάζει στις καρδιές σας, εύχομαι να έχετε πίστη και να μην καταθέτετε τα όπλα, εύχομαι γέλια και χαρές, εύχομαι χαμηλούς λογαριασμούς στη ΔΕΗ και στις υπόλοιπες δεκο, εύχομαι να βρίσκετε εύκολα πάρκινγκ, εύχομαι τα νερά που θα πιείτε να είναι γάργαρα και τα φαγητά που θα φάτε να ναι μαγειρεμένα με αγάπη, εύχομαι να μην ξεχνάτε πως σκεφτόσασταν όταν είσασταν παιδιά και τέλος εύχομαι να ξεχάσατε να μεγαλώσετε....(εύχομαι να πιάσει έστω και μια από τις ευχές μου)
 Φέτος δυστυχώς δεν μπόρεσα να είμαι στην πατρίδα μου  με την οικογενειά μου την πρωτοχρονιά αλλά παρόλαυτα πέρασα όμορφα και έκανα και διαφορετικά πράγματα, όπως το να κόψουμε τη βασιλοπιτά μας διαδικτυκά(μέσω skype)!
 Λίγο πριν να αλλάξει η χρονιά συνηθίζουμε να βγαίνουμε έξω από το σπίτι κρατώντας μια εικόνα και με το που αλλάζει η χρονιά να μπαίνουμε με το δεξί μαζί με την εικόνα, έτσι για να έχουμε μια ευλογημένη χρονιά..είναι ένα έθιμο που το κάνουμε στο πατρικό μου κι έτσι φέτος το έκανα κι εγώ στο δικό μου σπιτικό.

 Για πρώτη φορά κάναμε μαζί με το Γιώργο μου βασιλόπιτα η οποία είχε τρομερή επιτυχία(δεχόμαστε παραγγελίες)!
 Κάθε χρόνο είχαμε αποτυχίες στην παρασκευή της βασιλόπιτας γιαυτό κι εμείς φέτος καμαρώναμε σαν γύφτικα σκεπάρνια, περιττό να σας πώ οτι δεν έμεινε ψίχουλο από την πιτούλα μας.

 Υποδεχτήκαμε το νέο έτος πίνοντας κόκκινο ημίγλυκο κρασάκι και ακούγοντας τις κόρνες από τα καράβια που μπαίναν στο λιμάνι, ο ουρανός γέμισε πυροτεχνήματα κι η καρδιά μας ελπίδα!

 Όπως προείπα και παραπάνω φέτος η κοπή της βασιλόπιτας έγινε διαδικτυακά με τους γονείς μου μέσω skype...οι γονείς μου φτιάχνουν αλμυρή βασιλόπιτα συγκεκριμένα πρασοκιμαδόπιτα(μιαμ μιαμ) την οποία την κόβουμε την παραμονή, αυτήν την πίτα την έφτιαχνε η συγχωρεμένη η γιαγιάκα μου Αναστασία(μαμά του μπαμπά μου) στη Βεργίνα και είναι παραδοσιακή πρωτοχρονιάτικη πίτα.
 Η σύνδεση έγινε, η βασιλόπιτα εμφανίστηκε στην οθόνη του υπολογιστή κι εμείς διαλέγαμε κομμάτια, το ίδιο έγινε και με την αδερφή μου η οποία ήταν στη θεσσαλονίκη, ήταν πολύ αστεία διαδικασία γεμάτη αγάπη και πολλά πολλά πειράγματα!

 Το πρώτο κομμάτι το διάλεξα εγώ αλλά όπως κάθε χρόνο δεν το κέρδισα το φλουρί(κλαψ), η τυχερή της χρονιάς για φέτος είναι η αδερφή μου της οποίας της αξίζουν όλα τα φλουριά του κόσμου!
 Εγώ κατηγορούσα το μπαμπά για στημένα παιχνίδια και για κλίκες και τη μαμά οτι τάχα δεν άνοιγε τα κομμάτια μπροστά μας, ρίξαμε πολύ γέλιο...

 Εννοείτε οτι θα κόβουμε βασιλόπιτες μέχρι να κερδίσω ΕΓΩ το φλουρί και να δικαιωθώ!Κάθε χρόνο τα ίδια κάνουμε..και το διακωμωδούμε!
Παρά την απόσταση που μας χωρίζει βρίσκουμε πάντα τον τρόπο και ενωνόμαστε, η αγάπη νικάει τις αποστάσεις, περνάει πάνω απο θάλασσες, πετάει πάνω απο ηπείρους και φωλιάζει στην καρδιά μας!

 Μου αρέσει πολύ η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, που κάνεις τον απολογισμό του χρόνου και δίνεις υποσχέσεις για τη νέα χρονιά, κάποιες υποσχέσεις τις ξεχνάς γρήγορα, κάποιες πάλι τις τηρείς και αισθάνεσαι περήφανος γιαυτό..τον αγαπώ τον ερχομό του καινούριου χρόνου γιατί είναι γεμάτος με ελπίδα και όνειρα και καινούρια ξεκινήματα..εύχομαι και πάλι ολόψυχα να έχετε ΜΙΑ ΚΑΛΉ ΚΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, και να μην σταματήσετε να ονειρεύεστε, ακόμα κι αν τα όνειρα σας δεν πραγματοποιηθούν τουλάχιστον έχετε ονειρευτεί κι αυτό είναι που μετράει!

Mέρες όμορφες...

 Αγαπημένο μου παρεάκι σας εύχομαι Χρόνια Πολλά και Καλά, γεμάτα υγεία!!!
  Εύχομαι η αγάπη να φωλιάζει στις καρδιές σας και να ζωγραφίζετε τις στιγμές σας με όμορφα χρώματα και σχέδια!
  Επιστροφή στη δουλειά σήμερα και οι αναμνήσεις είναι ακόμα νωπές..κάθομαι στον υπολογιστή αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να δουλέψω..δε μπορώ να συγκεντρωθώ..μιας και αυτές τις μέρες πήραμε και δώσαμε τόση αγάπη που αισθάνομαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος επι γης!
 Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα..
 Φορτώσαμε το αμάξι μας και ξεκινήσαμε για το χωριουδάκι μας, σε όλη τη διαδρομή σχεδόν έβρεχε μα στην καρδιά μας είχαμε λιακάδα, λάμπαμε από ευτυχία και χαρά που θα ξαναβλέπαμε όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα!

 Εγώ έβγαλα τις μπότες μου, άπλωσα τα πόδια μου και απολάμβανα το ταξίδι μας, αφήνοντας πίσω ότι με στεναχωρούσε, όλες μου τις έγνοιες και τους προβληματισμούς,όσο απομακρυνόμασταν αισθανόμουν την κάθαρση της ψυχής μου..το άδειασμα του μυαλού μου και το γέμισα της καρδιάς μου!
 Συν τοις άλλοις  είχα αναλάβει  την επιμέλεια της μουσικής και εκτελούσα και χρέη d-j  και δώστου τραγουδι και δώστου χορό(ναι όσο παραξενο κι αν σας ακούγεται "χορεύω" και στο αυτοκίνητο...)

 Ο Γιώργος όλο έκλεβε κουραμπιέδες από το καλάθι που προοριζόταν για τους γονείς μου..κι όλο μου έλεγε όχι όχι δεν τρώω τίποτα, η άχνη όμως τον μαρτυρούσε(χεχε), τελικά μέχρι να φτάσουμε είχε φάει τους μισούς!

 Το ταξίδι πέρασε πολύ γρήγορα και ευχάριστα και φτάσαμε στον προορισμό μας, όπου μας περίμενε αυτό το θέαμα στην αυλή..

 Οι δικοί μου  καθάριζαν τις γαλοπούλες και τα κοκοράκια όπου κάποια τα προόριζαν για το γιορτινό τραπέζι και τα υπόλοιπα διανομή σε φίλους και συγγενείς, σίγουρα το θέαμα ξενίζει λιγάκι μιας και είμαστε μαθημένοι να τα βλέπουμε κατεψυγμένα σε σουπερ μαρκετ ή κρεμασμένα σε κάποιο κρεοπωλείο μα σαν το χωριάτικο δεν έχει,  η γεύση  και η νοστιμιά τους αποζημιώνει τον κόπο που έχουνε!
 Περάσαμε μέρες όμορφες, γεμάτες, είδαμε όλους τους φίλους μας και τους συγγενείς, μας άνοιξαν τα σπιτικά τους μα πάνω απόλα την καρδιά τους, βγήκαμε για καφεδάκια σε όμορφα μικρά καφέ, αγγίξαμε, μυρίσαμε, αγκαλιάσαμε, γευτήκαμε, εισπράξαμε αγάπη, αντικρίσαμε μάτια καθάρια, περπατήσαμε σε μέρη όμορφα, χαλαρώσαμε,περιηγηθήκαμε σε γειτονικά χωριά και διαβήκαμε όμορφα σοκάκια, απολαύσαμε την σπιτική θαλπωρή!
 Φάγαμε τα  καλούδια που μας ετοίμασε η μαμά Τζένη και απολαύσαμε το νοικοκυριό της με τα κάτασπρα τραπεζομάντηλα και την μυρωδιά του μαλακτικού με άρωμα μαμάς!

 Ακούσαμε τα κάλαντα από παιδικές φωνούλες, γεμάτες ενθουσιασμό(όταν μάλιστα τους είπα οτι θα τους βάλω και στο ίντερνετ κάναν σαν τρελά από την χαρά τους)

Από τις πιο όμορφες στιγμές των διακοπών μας ήταν όταν κόψαμε τη Βασιλόπιτα!

Φέτος την κόψαμε τη δευτερη μέρα των Χριστουγέννων μιας και την πρωτοχρονιά δεν θα είμαστε όλοι μαζί και είπαμε να φέρουμε την παραμονή της πρωτοχρονιάς τα χριστούγεννα, πλάκα που είχε:)

AND THE WINNER IS:

Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω και τον γλυκό μου Εκτωράκο, τον πιο πιστό μου φίλο που με κοιτάει στα μάτια και λιώνω, τον πέτυχα μόλις είχε ανοίξει τα ματάκια του μετά από την μεσημεριανή του σιέστα και μου κανε τη χάρη να τον βγάλω 2-3 φωτογραφίες.

Οι μέρες όμως περνάνε τόσο μα τόσο γρήγορα ειδικά όταν περνάς και ωραία περνάνε γρηγορότερα, η χτεσινή μέρα ήταν δύσκολη..πάντα οι αποχαιρετισμοί είναι δύσκολοι πόσο μάλλον όταν φεύγεις από τη θαλπωρή σου και την πατρίδα σου.

Από το πρωί ο μπαμπάς ετοίμαζε τα πεσκέσια μας,σπιτικό τσιπουράκι, χυμούς ντομάτας, κομπόστες, χειροποίητα μακαρόνια κτλ.. γίνονται πραγματική θυσία για να μη μας λείψει τίποτα, στερούνται οι γονείς μου για να χουμε εμείς, μακάρι να μπορώ να προσφέρω κι εγώ στα παιδιά μου έστω και το μισό από αυτό που προσφέρουν οι γονείς μου σε μας.

Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν πιο λιτά από άποψη αγαθών μα ήταν πιο αληθινά και πιο γεμάτα από ΑΓΑΠΗ!

  Αράξαμε στο λιμάνι που λέγεται οικογένεια, στο λιμάνι που δεν το πιάνει κανένας καιρός και καμία τρικυμία, που είναι ήσυχο και απάνεμο και γαλήνιο και που μας δέχεται πάντα με την ίδια στοργή και αγάπη όταν εμείς γυρίζουμε απο άλλα ταξίδια με φουρτούνες, που πάντα η θέση μας είναι εκεί καλά φυλαγμένη μόνο για εμάς..αυτό το λιμάνι για μένα είναι ο δικός μου θησαυρός.
 Εύχομαι σε όλους εκεί έξω να είναι ευτυχισμένοι στα λιμάνια τους και σε όσους δεν έχουν εύχομαι να αποκτήσουν σύντομα.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ, ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΤΕ, ΕΚΕΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ!