Σκέφτομαι και γράφω:Πως πέρασα το Πάσχα!

 Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά κι ευλογημένα σας εύχομαι..!
Χτες αργά το βράδυ επιστρέψαμε από το χωριό μου, το χωριουδάκι  μου-Διαβατό Ημαθίας- δεν είναι γνωστό, δεν έχει κάποιο αξιοθέατο,δεν έχει τουρισμό μα έχει καλούς και εργατικούς ανθρώπους, έχει ομορφα σπίτια με περιποιημένες αυλές γεμάτες λουλούδια και μια πανέμορφη  εκκλησία του Αγ.Κωνσταντίνου και Ελένης!
 Σήμερα η μέρα κύλησε με πλυντήρια και δουλειές στο σπίτι..το σώμα μου είναι εδώ μα το μυαλό μου είναι κολλημένο στις πανέμορφες στιγμές που ζήσαμε το Πάσχα!

 Η μαμά Τζένη όλα τα είχε έτοιμα και πεντακάθαρα, το σπιτάκι μοσχομύριζε μανούλα..τόσες μυρωδιές ανακατεμένες, διάχυτη η μυρωδιά του μαλακτικού στα σεντόνια και στις μαξιλαροθήκες, φρεσκοψημένα τσουρέκια,πασχαλιές και ζουμπούλια,μπαχαρικά στην κουζίνα..
 Την Κυριακή του Πάσχα οι ετοιμασίες άρχισαν από νωρίς, ο μπαμπάς Αντώνης είναι τόσο μερακλής ψήστης και καλός μάστορας στο κρέας που για μια ακόμη φορά πήρε όλα τα εύσημα από τους καλεσμένους και τι δεν είχε το μενού, κοκορέτσι, κοντοσούβλι, πικάντικες φτερούγες, κατσικάκι..

 Είμασταν όλοι μαζεμένοι, τα αδέρφια των γονιών μου, η γιαγιά μου, θείες, ξαδέρφια, ανήψια, φίλοι.ουτε λίγο ουτε πολύ μαζευτήκαμε 28άτομα,τα γέλια έπαιρνα και έδιναν, το τσιπουράκι έρεε άφθονο, η παραδοσιακή μουσική μας συνόδευε..όση ευτυχία μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος πιστεύω οτι την έζησα την Κυριακή του Πάσχα, καθώς τους έβλεπα όλους εκεί, γύρω από ένα τραπέζι, ενωμένους..για μένα αυτό αξίζει, οι παρέες, η υγεία και η καλή διάθεση!

 Είχαμε και σύμμαχο τον καιρό και μου επέτρεψε να βγάλω πανέμορφες φωτογραφίες:

Ο εκτωράκος δε σταμάτησε να ζητιανεύει μεζεδάκια και να μας ξετρελαίνει με τα καμωματά του..ακολουθεί φωτογραφία με τα παιχνίδια του, είπαμε μπορεί να είναι παπούς αλλά το παιχνίδι παιχνίδι...

 Απόλα είχε το φετινό Πάσχα, συγκίνηση, χαμόγελο, χορό, κουτσομπολιό, προβληματισμό, ελπίδα, χαρά..πολλά συναισθήματα περιτριγυρισμένα σε γεύσεις και αρώματα..όλα τα ωραία όμως έχουν κι ένα τέλος..έτσι και το οικογενειακό τραπέζι σιγά-σιγά διαλύθηκε κατά τις πεντέμιση-έξι το απόγευμα, με τη βοήθεια όλων μας  συμμαζέψαμε, καθαρίσαμε και βάλαμε μια τάξη στο χώρο που μέχρι πριν γινόταν το φαγοπότι, την περισσότερη δουλειά όμως την έκανε η μαμά τζένη η οποία έπλενε ως το βράδυ(και δεν μας αφηνε να τη βοηθήσουμε),αχ μανούλα γλυκειά ποτέ δε θές να μας κουράζεις και όλα τα κάνεις να φαίνονται παιχνιδάκι!

 Κλείνω με ένα ελπιδοφόρο μήνυμα αγάπης..εύχομαι του χρόνου να μη λείπει κανείς από το τραπέζι μας και να προστεθούν σύντομα και νέα μέλη..

 Επίσης εύχομαι να βγάλετε στην επιφάνεια το παιδί που κρύβετε μέσα σας και να αφήσετε να  φωλιάσει η ελπίδα στην καρδιά σας ..