όπου εσύ κι εγώ..

όπου εσύ κι εγώ..

Σάββατο 3 Δεκεμβρίου 2011

Μια νύχτα στα επείγοντα

Από την αρχή της εβδομάδας περίμενα την Παρασκευή, για να χαλαρώσουμε, να απολαύσουμε τα όμορφα πρωινά μας, να στολίσουμε το δεντράκι μας και να κάνουμε όμορφες μαγειρικές με το Γιώργο..εγώ αυτά περίμενα, η Παρασκευή όμως επεφύλασσε κάτι διαφορετικό για εμάς..
 Από το πρωί της Παρασκευής ο Γιώργος παραπονιόταν οτι πονάει η πλάτη του πίσω και δεξιά, ώσπου το βραδάκι ο πόνος έγινε εντονότερος και ο καρδιολόγος μας, μας παρέπεμψε στο εφημερεύον νοσοκομείο για περαιτέρω διερεύνηση...
  Η κατάσταση στα επείγοντα ήταν τραγελαφική, κόσμος που περίμενε υπομονετικά το νουμερό του, security που κάθε λίγο και λιγάκι φώναζαν, φορεία στο διάδρομο, νοσοκόμες σε κατάσταση πανικού, γιατροί που προσπαθούσαν να δώσουν μια λύση..
 Φτάνοντας στο καρδιολογικό περιμέναμε γύρω στη μισή ώρα μαζί με 5-6 άτομα, εκ των οποίων μια γιαγιά 70χρονη, έναν παππού με υπογλυκαιμία που χτυπούσε συνέχεια το κινητό του, ένα κοριτσάκι γύρω στα 20 με πόνο στο στήθος και ένα παληκάρι με δύσπνοια..τους παρατηρούσα όλους, έμελε να είναι η παρέα μου για το βράδι της Παρασκευής..
  Κάποια στιγμή μας φωνάζουν μέσα, εξετάζουν τον καλό μου αντρούλη, υπέρηχο, καρδιογράφημα, ώσπου φτάνουμε και στο αίμα, τι τον θές το Γιώργο που παρα το μπόι του  λιποθυμάει στην εικονα της σύριγγας!!! Με το που τον είδα να χλωμιάζει πήγα δίπλα του, του έπιασα το χέρι και του λεγα διάφορα απο αυτά τα γλυκούτσικα που λέει κάθε ζευγάρι, ευτυχώς την λιποθυμία την γλιτώσαμε...(yes, yes), μάλιστα για πρώτη φορά έβαλε και πεταλούδα, ιδού τα πειστήρια..

 Αναμονή άλλες 2 ώρες μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα του αίματος...,μέχρι το τέλος της βραδιάς είχαν συμβεί πολλά πράγματα, ως δια μαγείας ξέχασα όλα τα προβλήματα μου, τους απλήρωτους λογαριασμούς, τα χαράτσια, τη δεή, η δουλειά μου, μου φαινόταν καταπληκτική, εκτίμησα την υγεία μου και το σπιτάκι μου..με τους υπόλοιπους ασθενείς είχαμε γίνει πλέον παρέα και λέγαμε αστεία μέχρι να  εκτιμήσει ο γιατρός τις εξετάσεις μας, δεν επικεντρώθηκα στην άσχημη πλευρά της βραδιάς, προσπάθησα να το δω λίγο σα να βρέθηκα  στο grey's anatomy!!!
 Τα αποτελέσματα βγήκαν όλα καλά, η καρδούλα του δεν έχει πρόβλημα, και πήγαμε σπιτάκι ξημερώματα σαββάτου πλέον, ταλαιπωρημένοι μα ευτυχισμένοι...

υ.γ Πολλές ευχαριστίες στη Δημητρούλα, τη νοσηλεύτρια, που ήταν με το χαμόγελο στα χείλη και μας εξυπηρέτησε πολύ και φυσικά στον Γιάννη τον γιατρό, που παρόλη την πίεση και τον κόσμο μας έκανε να νιώθουμε ξεχωριστοί!

4 σχόλια:

  1. Περαστικά γλυκιά μου..πέρσι με τη μητέρα μου τα πέρασα άπειρες φρές..δεν θέλω ούτε να τα βλέπω..Μη φοβάσαι όλα θα πάνε καλά..Λυπάμαι που για τεχνικούς λόγους που ακόμα δεν μπόρεσα να λύσω δεν μπορώ κι εγώ οπως πολλοί να γραφτώ στις παρακολουθήσεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αχτίδα μου σευχαριστώ πολύ, κι εγώ ούτε να ζωγραφιστά δεν τα μπορώ αλλα είναι αναγκαίο κακό πολλες φορές, ευτυχώς τελος καλό όλα καλά!να είσαι καλα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τέλος καλό όλα καλά ήταν για την αναστάτωση μόνο !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραία το αντιμετώπισες το θέμα!!!Θάναι μια ανάμνηση !!Τέλος καλό όλα καλά!!!!Φιλάκια!!Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να σε βάλω στις παρακολουθήσεις ιστολογίων μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τα σχολιά σας!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...