Τετράποδο Αγγελάκι!

Πάει καιρός από την τελευταία μου ανάρτηση, νομίζω οτι ξέχασα και πως γίνεται..μου φαίνονται όλα τόσο παράξενα, λες και έλειπα χρόνια...
 Τα λόγια και τα συναισθήματα μαζεύτηκαν μέσα μου και σπρώχνουν για να βγουν στην επιφάνεια.
Σκέφτομαι τι λέξεις να χρησιμοποιήσω και πως να εκφραστώ, μα όλα φαίνονται τόσο λίγα και τόσο φτωχά θαρρείς και καμμία λέξη δεν αντιπροσωπεύει τη ψυχή μου.
 Την Παρασκευή που μας πέρασε στις 19/4/2013 έφυγε από τη ζωή ο καλός μου φίλος ο Εκτωράκος μου...

 Ο πόνος είναι αβάσταχτος όμως δεν θέλω να τον αποχαιρετήσω έτσι θλιμμένα, σίγουρα δεν θα του άρεσε μιας και σιχαινόταν τις κλάψες..όλη του τη ζωή μας έκανε να γελάμε με τα καμωματά του -εκτός το τελευταίο δίμηνο που είχε καταπέσει πολύ- οπότε σαυτήν την ανάρτηση θα θυμηθώ κάποιες από τις αστείες στιγμές του και θα σας κάνω να χαμογελάσετε.
 Ο Εκτωράκος όπως ήδη σας έχω γράψει και στο παρελθόν δεν ήταν και το πιο καλόψυχο σκυλί, ήταν ένας σκατοχαρακτήρας, ανεξάρτητος, κοντόσωμος μαγκάκος, λαίμαργος μέχρι αηδίας και γυναικάς..χαχα!

 Αγκαλιές και χάδια δεν μπορούσες να του κάνεις παρά μόνο όταν το ήθελε αυτός, ερχόταν ο κύριος κουνάμενος λυγάμενος γυρνούσε ανάσκελα και ζητούσε χάδια στην κοιλίτσα του:)
 Πέρσι το πάσχα που ψήναμε ο ΄Έκτωρας ήταν παρών από το πρωί, αφού είδε την προετοιμασία του κοκορετσιού και του οβελία μετά εκλιπαρούσε για ένα μεζέ, αφού είδε οτι δεν του δίναμε, ρίχνει ένα πήδημα και  αρπάζει από τα χέρια του Γιώργου την μπριζόλα που έτρωγε..όλοι σκάσαμε στα γέλια!

Πριν 4 χρόνια περίπου λείπαμε την Πρωτοχρονιά και ο Έκτωρας έμεινε στο σπίτι μόνος, την επόμενη μέρα που γυρίσαμε τον είδαμε με γρατσουνιές στο πρόσωπο και στο μάτι, κάποιο πουλάκι μας είπε οτι εθεάθη σε καυγάδες και βρέθηκε μπλεγμένος σε κάποια αγέλη, ποτέ δεν θα μάθουμε από που βγήκε και πως ξαναμπήκε...

Στην γειτονιά μας έμενε κι ένα λυκόσκυλο το οποίο ο Έκτωρούλης δε συμπαθούσε καθόλου, όποτε τον έβγαζα βόλτα ο Έκτωρας όλο του γάβγιζε και του πουλούσε τσαμπουκά, μια φορά όμως το λυκόσκυλο ήταν λυμένο και άρχισε να ορμάει στον Έκτωρα, ο οποίος του ξέφυγε με μαεστρία αλλά γύρισε ηττημένος στο σπίτι, έκανε καιρό να ξεπεράσει την ήττα του..βλέπετε δεν μπορούσε να χάνει.

Μια άλλη φορά του πήραμε σταγόνες σοκολάτας ειδικές για επιβράβευση σκύλου, έλα όμως που ο Έκτωρας δε μπορούσε να μείνει στη μία σταγόνα, ξετρύπωσε την κρυψώνα που είχαμε τη σακούλα με τις σοκολάτες και τις έφαγε ΟΛΕΣ! Στο τέλος μας επέστρεψε μια άδεια σακούλα με μόνο μία σταγόνα σοκολάτας, έτσι για να μην τον κακοχαρακτηρίσουμε:)

Δεν άφησε κώλο για κώλο που να μην είχε μυρίσει, βρε γέρος θα ήταν, βρε νεός, βρε παιδί, βρε σκυλί, άντρας ή γυναίκα, κατευθείαν πήγαινε στην πίσω πλευρά και τους μύριζε, ρίχναμε πολύ γελιο ειδικά οταν πήγαινε σε κάτι θείες και χωνόταν κάτω από τις φούστες τους:)

Τα καλοκαίρια του παίρναμε παιδική φουσκωτή πισίνα, έμπαινε για λίγο δροσιζόταν και μετά πάλι κύριος έβγαινε δροσισμένος:)

Όταν έτρωγε και πήγαινες τάχα να του πάρεις το φαγητό σε δάγκωνε δίχως έλεος, δεν τον ένοιαζε αν ήσουν το αφεντικό του, το φαγητό ήταν το Α και το Ω για τον Εκτωρούλη.

Δεν άφηνε να ζυγώσει γάτα στον χώρο του τις γάβγιζε ασταμάτητα, κοντραριζόταν με τις αστραπές και τα μπουμπουνητά και τρελαινόταν όταν έβλεπε αγρότικα αυτοκίνητα να περνάνε.

Έπαιζε σαν μωρό με τα παιχνίδια του ακόμα και όταν έγινε παππούς.

Καποιές φορές τύχαινε να πιάσει φίδια και ποντίκια και μας τα έφερνε όλο καμάρι έξω απο την πόρτα του σπιτιου, περήφανος για το θήραμα του, εμείς παθαίναμε σοκ οταν τα βλέπαμε.

Ήταν τόσο σνομπ με τα άλλα ζώα, οι σκυλίτσες του κουνούσαν την ουρά και του κάναν ναζάκια κι αυτός ούτε τις κοιτούσε αμα δεν τις γούσταρε, μισούσε τις φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά, δεν ήθελε δημοσιότητα και κοιτούσε πλαγίως.

 Παρολαυτά ήταν τόσο αγαπητός, όλη η γειτονιά  και οι φίλοι μας συγκινήθηκαν στο άκουσμα της απώλειας του, προς το τέλος του είχε αδυνατίσει πολύ μιας και δεν έτρωγε σχεδόν τίποτα, μα αυτά τα ματάκια του παρέμειναν το ίδιο εκφραστικά και μεγάλα, μας κοιτούσε με τόση τρυφερότητα και αγάπη, αυτά τα όμορφα μελιά ματάκια θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Ο Εκτωρούλης μας έφυγε με αξιοπρέπεια την παρασκευή το πρωί, με παρηγορεί το γεγονός οτι έφυγε χορτασμένος από αγαπη και φροντίδα κι οτι έφυγε δίχως να πονάει..

Πλέον έχει γίνει ένα τετράποδο αγγελάκι και σίγουρα τους έχει τρελάνει όλους με τα καμωματά του.

Μου έμαθε να αγαπάω όλα τα ζώα, μου έμαθε να είμαι υπεύθυνη, μου έμαθε να δέχομαι τους ανθρώπους όπως κι αν είναι και να κοιτάω με τα μάτια της ψυχής!

Ωρα σου καλή μικρέ τετράποδε φίλε μου..

Σαγαπάμε τόσο πολύ, δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

ΤΑ ΝΕΑ ΜΟΥ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ

 Αγαπημένα μου φιλαράκια θέλω να σας ευχαριστήσω ολόψυχα για το ενδιαφέρον και για τις επισκέψεις σας, ειλικρινά με έχετε σκλαβώσει!
 Επειδή ρωτάτε και ξαναρωτάτε για τα νέα μου αρχικά ήθελα να σας ενημερώσω οτι στις 7/4 χάσαμε τον αδερφό του μπαμπά μου στα 67 του χρόνια από  καρδιακή ανεπάρκεια, και θελω να του ευχηθώ και μεσα από το blog μου καλό ταξίδι και καλό παράδεισο!
 Η γιαγιά μου βρίσκεται κι αυτή στο τελευταίο στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας, είναι βεβαια στο σπιτάκι της και την προσέχει η μαμά μου καθώς και η θεία μου(η αδερφή της μαμάς), επι 24ωρες το 24ωρο,είναι πολύ αδύναμη και δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, εμείς  θα την προσεχουμε και θα την αγαπάμε για όσο την έχουμε κοντά μας, άλλωστε τόσα χρόνια μας πρόσεχε αυτή και τέλος πάμε στον "αδερφούλη" μου, στον εκτωράκο μου ο οποίος διανύει τις τελευταίες μερες της ζωής του, γερασμένος πια 15 ετών, με καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια(με οτι αυτό συνεπάγεται), αδυνατισμένος και μη τρώγοντας σχεδον τίποτα, περνάει τις μέρες του ξαπλώνοντας τον περισσοτερο καιρό στο σπιτάκι του... αυτό που έχει παραμείνει ίδιο επάνω του είναι τα ματάκια του, αυτά τα μάτια τα τόσο εκφραστικά που κρύβουν μέσα τους ΟΛΗ την αγάπη του κόσμου..η κτηνίατρος λέει οτι τον κρατάει  στη ζωή η αγάπη του προς εμάς και η αγάπη μας προς σαυτόν!
 Όλα όμως φίλοι μου είναι μέσα στη ζωή, όσο και να κλαίω, όσο κι αν στεναχωριέμαι δεν πετυχαίνω και πολλά, αυτή είναι η ζωή με τα πάνω και τα κάτω της..η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι χαρτιά, κάποιες φορές σου πέφτουν καλά φύλα κι άλλες πάλι σου πέφτουν πολύ άσχημα φύλα, κι εσυ δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο από το να παίξεις με ότι φύλα σου κληρώθηκαν..έτσι κι εγώ  πρέπει να παίξω με τα άσχημα  φύλα μου τώρα..!
  Δυστυχώς  ακόμα δεν αισθάνομαι έτοιμη να επιστρέψω στη blogογειτονιά, μπαίνω όμως και μαθαίνω τα νέα σας όποτε έχω χρόνο.
 Σας στέλνω την αγάπη μου και όπως λέει και ο φίλος μου ο Γιάννης(ο Σερβετάς)

Ε-Π-Ι-Θ-Ε-Σ-Η

Kλειστό μέχρι νεοτέρας

 Αγαπητά φιλαράκια της blog-όσφαιρας αυτό το διάστημα συμβαίνουν διάφορα γεγονότα στη ζωή μου που δεν μου επιτρέπουν να γράφω όσο συχνά θέλω, είμαι λιγάκι πεσμένη και δεν θέλω να το μεταφέρω και σε σας μέσω των αναρτήσεων μου, λίγο που αρρώστησε η γιαγιά Ελένη, λίγο που αρρώστησε ο Eκτωράκος μου, λίγο που ο θείος μου μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο, λίγο το ένα και λίγο το άλλο έπεσε η ψυχολογία μου...
 Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τον καιρό, πότε βροχή, πότε λιακάδα, πότε συννεφιά και πότε ουράνιο τόξο..ακόμη και τώρα που βιώνω τις δικές μου συννεφιές , ποτέ δεν ξεχνάω οτι μετά τη βροχή βγαίνει πάντα ο ήλιος, θα επανέρθω δριμύτερη το υπόσχομαι:)

Εκεί στο νότο..

"Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο

κουλουριασμένη σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό"

Κι έτσι δίχως καλά καλά να το καταλάβω βρέθηκα παντρεμένη από τη Βέροια στον Πειραιά!Και τώρα τι?Εδώ θα ζώ?Εδώ θα βγαίνω?Εδώ θα μένω?Μα πως ζούνε εδώ οι άνθρωποι, αυτοί στην Αθήνα είναι αγέλαστοι, αυτοί στην Αθήνα είναι κλεισμένοι στα διαμερισματά τους, αυτοί στην Αθήνα έχουν μποτιλιαρίσματα και απεργίες. Πως θα παραγγέλνω σουβλάκια?Αυτοί εδώ δεν έχουνε μπουγάτσα με τυρί, θα πρέπει να μη μιλάω με με και σε...Ααα εγω δε μπορώ, εμένα δεν μαρέσει εδώ, εμείς είμαστε άλλη πάστα ανθρώπων!Αυτές ήταν λίγες από τις πρώτες σκέψεις που έκανα όταν μετανάστευσα στον Πειραιά λόγω έρωτα.

Ερωτική μετανάστρια λοιπον το θωμάκι!

Αθήνα και Πειραιάς είναι όμως δυο τελείως διαφορετικές πόλεις, δυο τελείως διαφορετικές έννοιες για τους Πειραιώτες!

 Τον Πειραιά άργησα πολύ να τον αγαπήσω, άργησα να ανακαλύψω τις όμορφες γωνιές του και τους γνήσιους ανθρώπους του,άργησα να τον κάνω δικό μου,  συνεχώς σκεφτόμουν αρνητικά και προκατειλημμένα.και τι κατάφερα?τίποτα, μόνο να πικραίνω το Γιώργο, μόνο να στεναχωρώ τους γονείς μου και να επιβαρύνω την ψυχολογική μου κατάσταση.

Λένε οτι αφού φύγεις από έναν τόπο, μόνο τότε καταλαβαίνεις πόσο πολύ τον αγαπούσες, και ξαφνικά η πληκτική Βέροια, έγινε η ιδανική πόλη για να ζήσω, το σπίτι μου, αυτομάτως έγινε το καλύτερο πατρικό του κόσμου, η οικογενειά μου έγινε η νούμερο ένα(όχι οτι δεν είναι δηλαδή) και τα αρνητικά της ζωής του χωριού έγιναν ξαφνικά ποιότητα ζωής!

Επειδή κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου και την προσωπικοτητά μου, άρχισα να αναθεωρώ τις απόψεις μου, και τότε ήταν που άνοιξα την καρδιά μου και επικεντρώθηκα στα θετικά του Πειραιά,άρχισα να τα βλέπω πλεον όλα με άλλο μάτι,-  καταρχήν να ξεκαθαρίσω οτι ο Πειραιάς δεν είναι μόνο ένα λιμάνι,είναι πολλά παραπάνω τα οποία θα σας τα γράψω σε μια μελλοντική μου ανάρτηση-, άρχισα να  διαβάζω  την ιστορία του,για το ρεμπέτικο τραγούδι,για τους τεκέδες, για τους καλλιτέχνες, για τα γλέντια του και τα κουτούκια του, (δεν γράφτηκαν τυχαία τόσα τραγούδια για τον Πειραιά),  εξερεύνησα τις γωνιές του, ανέβηκα τα σκαλάκια του στην Καστέλα, περιδιάβηκα τα σοκάκια στον προφήτη ηλία, ήπια ουζάκι στο μικρολίμανο, μίλησα με Πειραιώτες, είδα ωραίες καλοκαιρινές παραστάσεις στο θέατρο βεάκειο,χάθηκα στη θάλασσά του,  έκανα και καινούριους φίλους, άρχισα τις δραστηριότητες μου κι έτσι άρχισε ο Πειραιάς να μπαίνει για τα καλά στην καρδιά μου!Δε θα μπορούσα να μην τον αγαπήσω τον Πειραιά, τούτος ο τόπος είναι τόπος νοσταλγίας, σε τούτο τον τόπο ήρθαν πρόσφυγες, ξεσπιτώθηκαν τόσοι νησιώτες και τον κατοίκησαν, από τον Σιδ.Σταθμο του Πειραιά μετανάστευσαν τόσοι χιλιάδες Έλληνες για τη Γερμανία και την Αυστρία, είναι ένας τόπος γεμάτος δάκρυ και καημό.

 Και ως δια μαγείας, το σπιτάκι μου στον Πειραιά "άνοιξε", όταν άρχισα να τον αγαπάω, και από τοτε έχει γίνει σημείο αναφοράς για όλους τους φίλους μας που έρχονται από παντού(βεροια-θεσσαλονικη-κρήτη-κομοτηνη κτλ) για να  τους φιλοξενήσουμε.

 Το συμπερασμά μου μετά από όλο αυτό που πέρασα είναι οτι,  καλοί μα και κακοί άνθρωποι φίλοι μου υπάρχουν παντού,  και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονικη, φιλόξενους ανθρωπους θα βρεις και στην Κρήτη και στην Κομοτηνή, μαθαίνεις να παραγγέλνεις και σουβλάκι και γύρο, αρκεί να έχεις καλή θεληση, συμβιβάζεσαι με το να πεις το κασέρι τυρί και με το να φας τη μπουγάτσα με το τυρί(τι δεν καταλλλαβαίνεις) και οτι κάθε τόπος εχει τις δικές του ομορφιές αρκεί να θέλεις να τις δεις!Μην κλείνεις τα μάτια σου στη ζωή, έχε τα ανοιχτά και η ζωή θα σε ανταμείψει!

 Σίγουρα η Βέροια παραμένει για μένα ένα όνειρο, θα θελα πολύ κάποια στιγμή να ζήσουμε εκεί μόνιμα και να κάνουμε εκεί τα παιδιά μας, μα ως τότε είμαι η Θώμη, ζω στον Πειραιά και ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!

Το ΣΚ μου σε εικόνες

 Το σαββατοκύριακο που μας πέρασε πήγαμε για ένα ταξιδάκι αστραπή, που αλλού? στην αγαπημένη μας βέροια φυσικα, πήρα το τρενάκι, τσάκωσα και το αγόρι, 2-3 πραγματάκια στη βαλιτσούλα και φύγαμε..τα αγαπώ τα ταξίδια με το τρένο, αυτές οι εναλλαγές χρωμάτων και τόπων να ξεπροβάλουν μπροστά μας, άνθρωποι που πηγαίνουν κάπου, φαντάροι, φοιτητές, μ'αρέσει τόσο να τους παρατηρώ τους ανθρώπους και να πλάθω ιστορίες για τη ζωή τους...
 Δεν θα πω περισσότερα  για το πως πέρασα, σας αφήνω να πλάσετε τις δικές σας ιστορίες μέσα από τις φωτογραφίες!

 Σας εύχομαι να έχετε μια όμορφη εβδομάδα!

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει..

 Από παιδάκι αγαπούσα το Φλεβάρη, δε ξέρω γιατί, ίσως επειδή ήταν ο πιο σύντομος μήνας και περνούσε πολύ πολύ γρήγορα. Το Φλεβάρη εξακολουθώ να τον αγαπώ γιατί ως γνωστόν ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει!
 Ο μήνας μπήκε με μια λιακάδα να την πιείς στο ποτήρι, ετοιμάστηκα να πάω στη δουλειά και σ'όλη τη διαδρομή έπαιζα κρυφτό με τις ηλιαχτίδες, πόσο ευλογημένη χώρα είμαστε-μονολόγησα- που μέσα στην καρδιά του χειμώνα μας χαρίζεται απλόχερα ένα μικρό καλοκαιράκι. Ας μην το προσπερνάμε..



τα πανσεδάκια στο μπαλκονάκι μου

  Ότι κι αν κάνεις αυτή τη στιγμή δώσε ένα λεπτό στον εαυτό σου και κοίταξε τον ήλιο κατάματα, κλείστου το μάτι, άσε για λίγο τη γκρίνια και τη μιζέρια. Άλλωστε δεν αλλάζει τίποτα με το να αγχωνόμαστε και να γκρινιάζουμε, μόνο τη διαθεσή μας χαλάμε.
 Σαββατοκύριακο έρχεται ,κι όπως έχει πει κι ο Καζαντζάκης: Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπές μέσα..

την εικόνα την βρήκα στο pinterest

 Ζωγραφίστε λοιπόν τον δικό σας παράδεισο, με οτι χρώματα(δυνάμεις) σας έχουν απομείνει, σίγουρα ακόμα και το γκρι είναι καλύτερο από το μαύρο!

 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

Έφη-Από το Ευτυχία

 Έφη-Από το Ευτυχία!Δευτέρα βράδυ πήρα το αγόρι μου και πήγαμε θεατράκι, ήταν μια όμορφη βραδιά, αφού σεργιανίσαμε λιγάκι στα στενά του Ψυρρή μετά φτάσαμε στον προορισμό μας,στο θέατρο Αποθήκη,  η παράσταση που θα βλέπαμε θα ήταν μονόλογος, ασυνήθιστο για τους περισσότερους απο μας, αφού επιλέγουμε εμπορικές επιτυχίες με τρανταχτά ονόματα και πομπώδη σκηνικά..
 Αυτό που ζήσαμε όμως σαυτο το μικρό θέατρο νομίζω οτι θα το κουβαλάμε μέσα μας για πολύ καιρό, από τα πρώτα λεπτά της παράστασης ο Θανάσης Ευθυμιάδης μας κέρδισε, μας έκανε φίλους του και άρχισε να μας διηγείται την ζωή του, τα λάθη του, τις χαρές και τις λύπες του, μα πάνω απόλα τον έρωτα του για την Έφη του...
 Η παράσταση πραγματεύεται τη ζωή του Φώτη!

Ο Φώτης είναι γύρω στα 45. Ζει ακόμα με την μητέρα του στην Τούμπα, είναι φορτηγατζής και ΠΑΟΚ. Ζει «στο πλάι» της ζωής που ονειρεύτηκε, στο σύνορο του μέσα και του έξω. Η παράδοξη επανασύνδεσή του με τον μεγάλο έρωτα των νεανικών του χρόνων, τότε που η ζωή θα μπορούσε να είχε σχεδιαστεί κι αλλιώς…, ανατρέπει τον ευάλωτο κόσμο του. Ο Φώτης είναι αντιμέτωπος με την πιο μεγάλη «κρίση» της ζωής του : με την αφήγηση διατρέχει τις στιγμές – ορόσημα του παρελθόντος του, ως υλικό ανάμνησης αλλά και ως συνειρμούς, που ορίζονται από την επιθυμία, καθώς και, κυρίως, από την ανάγκη. Θέλει να συνεχίσει, αναρωτιέται αν ξέρει πως, αλλά δεν φοβάται να ζήσει. 
 Ο θεατρικός μονόλογος «Έφη. Από το Ευτυχία.» της ψυχολόγου –ψυχοθεραπεύτριας Κατερίνας Μαγγανά, τον οποίο ερμηνεύει ο Θανάσης Ευθυμιάδης σε σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση, γεννήθηκε στα πλαίσια του βιωματικού εργαστηρίου «Δραματοθεραπεία και Δημιουργική γραφή», κατά τις εργασίες του συνεδρίου «Τέχνη & Ψυχιατρική» (Χανιά, Μάιος 2010), τις οποίες η συγγραφέας παρακολούθησε ως σύνεδρος, στα πλαίσια της επαγγελματικής της δραστηριότητας.
  Σας την προτείνω ανεπιφύλαχτα την παράσταση, η οποία παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέτρο Αποθήκη-Σαρρή 40-Ψυρρή.
  Καλή εβδομάδα και μην ξεχνάτε οτι η τέχνη με την οποιαδήποτε μορφή της είτε είναι θέατρο, είτε είναι τραγούδι, είτε ζωγραφική είναι τροφή για το μυαλό μας και την έχουμε ανάγκη!

πηγή πληροφοριών: www.elculture.gr